کتاب های Academic Encounters Listening and Speaking

نوع تمرین‌های Academic Encounters Listening and Speaking

یادداشت‌برداری فشرده، ستون فقرات هر یونیت است؛ هدف نوشتن هر جمله نیست، بلکه گرفتن استخوان‌بندی حرف گوینده در چند کلمه کلیدی است. چهار سطح این بخش را کمبریج در کاتالوگ مهارت‌های آکادمیک فهرست کرده است.

آهنگ کلام و تکیه جمله هم کنار تمرین گفتاری تدریس می‌شود؛ همان جمله‌ای که برای بحث گروهی آماده می‌کنید، همان‌جا هم تلفظش تصحیح می‌شود، نه در یک بخش جداگانه و بی‌ربط.

سؤال‌های بحث معمولا یک نظر خواستار نیست، بلکه دلیل هم می‌خواهد؛ کتاب زبان‌آموز را وادار می‌کند بگوید «چرا» فکر می‌کند، نه فقط «چه» فکر می‌کند.

واژگان تازه هر یونیت هم داخل همان سخنرانی و بحث جا گرفته، نه در یک فهرست جدا؛ یعنی کلمه را همان لحظه‌ای یاد می‌گیرید که در یک جمله واقعی شنیده‌اید.

هر چند یونیت یک‌بار هم یک تمرین ارائه کوتاه می‌آید؛ زبان‌آموز باید تنها جلوی بقیه درباره یک موضوع مشخص چند دقیقه صحبت کند. این تمرین معمولا سخت‌ترین بخش کتاب برای زبان‌آموزان کم‌رو است، اما همان چیزی است که در نهایت اعتمادبه‌نفس گفتاری واقعی می‌سازد.

مزایای آکادمیک انکانترز لیسنینگ

• ورودی هر یونیت یک ویدیوی مستند واقعی است، نه دیالوگ بازیگرمحور استودیویی.
• یادداشت‌برداری فشرده به‌جای رونویسی کامل، عادتی که در سالن یک کلاس واقعی نجاتتان می‌دهد.
• سؤال‌های بحث دلیل‌محورند، نه فقط موافق/مخالف ساده.
• سرعت و طول سخنرانی‌ها با سطح، به‌طور واقع‌گرایانه رشد می‌کند.

معایب Academic Encounters

بدون نمایشگر و اینترنت پایدار، بخش ویدیویی هر یونیت عملا قابل اجرا نیست؛ این کتاب برای استفاده فقط با گوشی و بدون اتصال، گزینه راحتی نیست.

تمرین گفتاری هم بدون یک شنونده دیگر، چه مدرس چه هم‌کلاسی، خودش را کامل نشان نمی‌دهد؛ برخلاف یک تمرین چهارگزینه‌ای، کسی باید پاسخ شفاهی‌تان را بشنود تا واقعا بفهمید کجا اشکال دارید.

پاسخنامه رسمی برای بخش شنیداری هم در بسته دانش‌آموز معمولا نیست؛ برای کسی که تنها درس می‌خواند، سنجیدن دقیق میزان درستی برداشتش از یک سخنرانی، بدون کمک بیرونی سخت‌تر می‌شود.

چطور با Academic Encounters Listening and Speaking تمرین کنیم

ویدیو را یک‌بار بدون مکث ببینید تا فقط فضای کلی دستتان بیاید؛ بار دوم مکث کنید و نکته‌های کلیدی را یادداشت کنید. این ترتیب بهتر از تلاش برای فهمیدن همه‌چیز از همان نگاه اول است.

بعد از سخنرانی، خلاصه‌ای از حرف گوینده را با صدای بلند برای خودتان تعریف کنید، بدون نگاه‌کردن دوباره به یادداشت‌ها. اگر گیر کردید، همان‌جا مشخص می‌شود کدام بخش را واقعا نفهمیده‌اید.

پاسخ‌های گفتاری‌تان را با گوشی ضبط کنید و چند روز بعد گوش بدهید، نه بلافاصله؛ فاصله‌گذاری کمک می‌کند اشکالات تلفظی را با گوشی بی‌طرف‌تر بشنوید.

اگر تنها تمرین می‌کنید، سؤال‌های بحث را خودتان روی کاغذ بنویسید و بلند جواب بدهید؛ ایده‌آل نیست، اما از حذف‌کردن کل بخش گفتاری بهتر است. راه بهتر، پیداکردن یک یا دو نفر که همین کتاب و همین سطح را می‌خوانند و هفته‌ای یک تماس کوتاه برای مرور بحث‌ها گذاشتن است.

برای تمرین ارائه کوتاه هم می‌شود از گوشی به‌عنوان یک دوربین تمرینی استفاده کرد؛ ضبط یک ارائه دو‌دقیقه‌ای و تماشای دوباره‌اش، معمولا چیزهایی درباره زبان بدن و مکث‌های زیاد نشان می‌دهد که در لحظه صحبت‌کردن اصلا متوجهشان نمی‌شوید.

وقتی هدف، فهمیدن یک سخنرانی زنده و شرکت‌کردن فعال در بحث کلاسی است، همین یک بخش از مجموعه کافی است؛ خواندن و نوشتن را می‌توانید بعدا جداگانه اضافه کنید. تمرین منظم با این کتاب، فاصله بین «فهمیدن کتاب درسی» و «فهمیدن یک استاد واقعی» را محسوس کوچک‌تر می‌کند.