کتاب های Inside Writing

نوع تمرین‌های Inside Writing

هر واحد با خودارزیابی واژگان آکادمیک شروع می‌شود، دقیقا مثل بقیه سری. بعد یک متن نمونه از همان ژانر می‌آید که دانشجو ساختارش را تحلیل می‌کند. سری Inside را آکسفورد برای نگارش آکادمیک در پنج سطح منتشر کرده است.

بخش «گرامر برای ویرایش» هم به دانشجو کمک می‌کند نوشته خودش را بازبینی و اصلاح کند؛ نه فقط یک قاعده گرامری را حفظ کند. این تمرین‌ها روی خطاهای رایج همان سطح تمرکز دارند.

تکلیف پایانی هر واحد، نوشتن یک متن کامل از همان ژانر است؛ با یک چک‌لیست خودارزیابی برای بررسی ساختار، واژگان و گرامر پیش از تحویل.

کتاب کار جداگانه‌ای هم شامل برگه‌های تمرین اضافی است؛ برای دانشجویی که بعد از تکلیف اصلی، هنوز به تمرین بیشتر روی همان ژانر نیاز دارد.

بخشی از تکالیف هم برای بازخورد هم‌کلاسی طراحی شده؛ دو دانشجو نوشته‌های هم را بر اساس همان چک‌لیست کتاب بررسی می‌کنند. این تمرین، عادت بازخوانی نقادانه متن خودشان را هم تقویت می‌کند، نه فقط نوشتن یک‌طرفه برای مدرس.

مزایای اینساید رایتینگ

• رویکرد ژانرمحور؛ هر نوع متن، از خبر تا مقاله استدلالی، با الگوی مخصوص به خودش آموزش داده می‌شود، نه یک قالب کلی برای همه.
• بخش «گرامر برای ویرایش»، مناسب اصلاح خطاهای رایج نوشتاری همان سطح، به‌جای تمرین گرامری جدا و بی‌ربط به نوشتار.
• ادغام فهرست واژگان آکادمیک، هم‌راستا با بقیه سری Inside؛ واژگان مستقیم در همان تکلیف نوشتاری به‌کار می‌رود.
• نمونه‌متن‌های واقعی برای هر ژانر، نه یک الگوی خشک از پیش نوشته‌شده.
• پنج سطح پیوسته، از جمله‌سازی ساده تا مقاله تحلیلی چندپاراگرافی.
• تمرین بازخورد هم‌کلاسی بر اساس چک‌لیست ثابت، برای کلاس‌های رسمی آموزشگاهی.

معایب Inside Writing

• نوشتار خلاقانه یا داستانی در برنامه کتاب جایی ندارد؛ تمرکز کاملا آکادمیک و رسمی است.
• بازخورد روی نوشته دانشجو نیاز به مدرس یا هم‌کلاسی دارد؛ خودآموز تنها نمی‌تواند خطاهای سبکی و ساختاری خودش را تشخیص بدهد.
• سطح مقدماتی هم فرض می‌کند خواننده گرامر پایه را بلد است؛ برای مبتدی مطلق مناسب نیست.
• محتوای ویدیویی سری خواهرش، Inside Listening and Speaking، اینجا نیست؛ این کتاب فقط روی نوشتار متمرکز است.
• نسخه کامل الکترونیک و منابع معلم معمولا به کد فعال‌سازی آنلاین ناشر وابسته‌اند.

چطور با Inside Writing تمرین کنیم؟

بهترین نتیجه وقتی می‌آید که دانشجو بعد از هر تکلیف، نوشته خودش را با چک‌لیست پایان واحد مقایسه کند؛ نه فقط تکلیف را تحویل بدهد و رد شود.

تمرین منظم روی ژانرهای مختلف مهم‌تر از حجم نوشتن است. دو صفحه از یک ژانر جدید، بیشتر از ده صفحه تکرار همان ژانر قبلی یاد می‌دهد.

بازخوانی نوشته‌های چند هفته قبل، پیشرفت واقعی را نشان می‌دهد؛ چیزی که در لحظه نوشتن، خود دانشجو کمتر متوجهش می‌شود. نگه‌داشتن یک پوشه جداگانه از تکالیف قبلی، همین مقایسه را ساده‌تر می‌کند.

ترکیب این کتاب با یک نرم‌افزار ساده برای بررسی گرامر هم می‌تواند مفید باشد؛ نه به‌جای بازخورد مدرس، بلکه به‌عنوان یک لایه اضافه برای پیداکردن خطاهای سطحی قبل از تحویل نهایی.

خواندن نمونه‌متن‌های بیشتر از همان ژانر، بیرون از کتاب هم کمک می‌کند؛ مثلا خواندن چند مقاله روزنامه انگلیسی‌زبان واقعی، پیش از نوشتن تکلیف گزارش خبری همان واحد. این تمرین اضافه، الگوی ذهنی دانشجو از ساختار متن را قوی‌تر می‌کند.

برای دانشجویی که باید انواع متن آکادمیک، از خلاصه تا مقاله متقاعدکننده، بنویسد، این مجموعه الگوی مشخصی برای هر ژانر می‌سازد.

رویکرد ژانرمحور و بخش ویرایش گرامری، آن را از یک کتاب گرامر عمومی جدا می‌کند. کسی که فقط دنبال نوشتار روزمره یا خلاقانه است، مخاطب اصلی این کتاب نیست.

برای بقیه، تمرین منظم با همین کتاب، فاصله بین بلدبودن گرامر و توانستن نوشتن یک متن آکادمیک درست را پر می‌کند؛ همان فاصله‌ای که خیلی از دانشجویان تازه‌کار، دقیقا همان‌جا گیر می‌کنند.

اگر ساختار متن نمونه برایتان قابل‌فهم بود ولی نوشتن دقیقا همان ساختار سخت به‌نظر رسید، همان سطح انتخاب درستی است. سطحی که خواندنش هم سخت باشد، معمولا برای شروع زود است.